• Stan prawny na: 2026-05-24
Podnajem nieruchomości do spółki z o.o., której prezes jest właścicielem lokalu, co do zasady może być zgodny z prawem. Warunkiem jest realny charakter umów, rynkowy czynsz, prawidłowa reprezentacja spółki oraz przejrzyste rozliczenia podatkowe.
Największe ryzyka dotyczą konfliktu interesów, ewentualnego obejścia zasad reprezentacji, cen transferowych oraz VAT, zwłaszcza gdy lokal mieszkalny ma być używany przez spółkę na cele biurowe lub działalność gospodarczą.
Masz podobny problem prawny?
Opisz sprawę i otrzymaj wycenę porady od prawnika. Samo zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje.
Opisz sprawę prawnikowi ›Wycena zwykle w ciągu 1 godziny • Pracujemy 7 dni w tygodniu

Opisany model może być zgodny z prawem, jeżeli nie służy wyłącznie obejściu przepisów o reprezentacji spółki, ukrytemu transferowi pieniędzy ze spółki do członka zarządu albo sztucznemu zaniżeniu podatku. Sama okoliczność, że właściciel nieruchomości jest jednocześnie prezesem spółki z o.o., nie zakazuje zawarcia umów najmu i podnajmu.
Trzeba jednak odróżnić formalną konstrukcję od jej rzeczywistego sensu gospodarczego. Jeżeli osoba prywatna występująca jako najemca jest tylko podstawionym pośrednikiem, nie ponosi żadnego ryzyka, nie ma realnej swobody gospodarczej, a całość została przygotowana wyłącznie po to, aby ominąć zasady zawierania umów między spółką a członkiem zarządu, taka konstrukcja może zostać zakwestionowana.
W praktyce bezpieczniej jest przyjąć, że spółka powinna udokumentować, dlaczego korzysta z lokalu, dlaczego czynsz jest rynkowy oraz kto po stronie spółki podjął decyzję o zawarciu umowy. Należy też pamiętać o zasadzie lojalności członka zarządu wobec spółki i o obowiązku działania w jej interesie.
Zobacz również: siedziba spółki z o.o. w mieszkaniu udziałowca
Masz problem prawny podobny do opisanego w artykule?
Opisz swoją sprawę prawnikowi ›Wycena zwykle w ciągu 1 godziny • Zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje
Jeżeli spółka z o.o. zawiera umowę bezpośrednio z członkiem zarządu, zastosowanie ma art. 210 § 1 Kodeksu spółek handlowych. W takim przypadku spółkę powinna reprezentować rada nadzorcza albo pełnomocnik powołany uchwałą zgromadzenia wspólników. Członek zarządu nie powinien podpisywać umowy sam ze sobą jako reprezentant spółki i jako druga strona umowy.
W opisanej sytuacji formalnie spółka zawierałaby umowę podnajmu z osobą trzecią, a nie bezpośrednio z prezesem. To może oznaczać, że art. 210 K.s.h. nie znajdzie zastosowania wprost. Nie rozwiązuje to jednak całego problemu, ponieważ prezes nadal ma osobisty interes ekonomiczny w transakcji: jako właściciel nieruchomości uzyskuje czynsz od pierwszego najemcy, a lokal finalnie wykorzystuje spółka.
Z tego powodu należy rozważyć zastosowanie mechanizmów ostrożnościowych: ujawnienie konfliktu interesów, wyłączenie prezesa od podejmowania decyzji w sprawie najmu, uchwałę wspólników akceptującą transakcję albo ustanowienie pełnomocnika do reprezentowania spółki przy zawarciu umowy. Takie działania nie zawsze są bezwzględnie wymagane, ale istotnie ograniczają ryzyko sporu między wspólnikami, zarządem i organami podatkowymi.
Znaczenie może mieć także art. 209 K.s.h., który dotyczy sprzeczności interesów spółki z interesami członka zarządu, jego osób bliskich albo osób powiązanych z nim osobiście. Jeżeli prezes ma interes w tym, aby spółka wybrała właśnie ten lokal, powinien zachować szczególną transparentność i nie forsować transakcji bez odpowiedniej dokumentacji.
Ustalenie czynszu według średnich cen rynkowych jest bardzo ważne, ale samo stwierdzenie, że czynsz jest rynkowy, nie wystarczy. Warto zgromadzić dowody: porównywalne oferty najmu z okolicy, wycenę rzeczoznawcy, analizę standardu lokalu, metrażu, lokalizacji oraz warunków korzystania z nieruchomości.
W transakcjach między podmiotami powiązanymi obowiązuje zasada ceny rynkowej. Zgodnie z art. 11c ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych podmioty powiązane powinny ustalać warunki tak, jak zrobiłyby to podmioty niepowiązane. Jeżeli powiązania doprowadzą do ustalenia warunków nierynkowych, organ podatkowy może określić dochód podatnika bez uwzględniania tych warunków.
W opisanym modelu powiązanie może wynikać nie tylko z formalnej relacji spółka - członek zarządu, lecz także z faktycznego wpływu prezesa na decyzje spółki i z jego korzyści majątkowej jako właściciela nieruchomości. Im bardziej nietypowa konstrukcja, tym większe znaczenie ma dokumentacja pokazująca, że spółka nie przepłaca i że wybór lokalu ma uzasadnienie biznesowe.
Przeczytaj też: wynajem mieszkania przez spółkę
Najwięcej praktycznych wątpliwości dotyczy VAT. Zwolnienie przewidziane w art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy o podatku od towarów i usług obejmuje usługi w zakresie wynajmowania lub wydzierżawiania nieruchomości o charakterze mieszkalnym, na własny rachunek, wyłącznie na cele mieszkaniowe. Muszą więc zostać spełnione łącznie trzy elementy: lokal ma charakter mieszkalny, usługa jest świadczona na własny rachunek, a cel najmu jest mieszkaniowy.
Jeżeli lokal mieszkalny jest finalnie podnajmowany spółce na biuro, siedzibę, gabinet, magazyn dokumentów albo inne potrzeby działalności gospodarczej, cel mieszkaniowy co do zasady nie występuje. W takiej sytuacji zwolnienie dla najmu na cele mieszkaniowe może nie mieć zastosowania. Nie decyduje wyłącznie nazwa lokalu ani jego status w dokumentach, lecz rzeczywisty sposób wykorzystania.
Inaczej może wyglądać sytuacja, gdy spółka wynajmuje lokal mieszkalny wyłącznie po to, aby zapewnić zakwaterowanie pracownikom albo członkom organów, a umowa jasno wskazuje mieszkaniowy cel korzystania. Nawet wtedy należy zachować ostrożność, ponieważ ocena zależy od treści umów i faktycznego sposobu użytkowania lokalu.
Osoba wynajmująca nieruchomość powinna również ustalić, czy występuje jako podatnik VAT w związku z najmem i czy może korzystać ze zwolnienia podmiotowego, jeżeli spełnia ustawowe warunki. To odrębna kwestia od zwolnienia przedmiotowego dla najmu mieszkalnego na cele mieszkaniowe.
Umowa najmu między właścicielem a pierwszym najemcą powinna jednoznacznie dopuszczać podnajem. Warto określić, komu lokal może być podnajęty, na jaki cel, za jakim wynagrodzeniem, kto odpowiada za opłaty eksploatacyjne, naprawy, media, ubezpieczenie i ewentualne szkody.
Umowa podnajmu między pierwszym najemcą a spółką powinna być spójna z umową główną. Nie może przyznawać spółce szerszych uprawnień niż te, które pierwszy najemca uzyskał od właściciela. Jeżeli lokal ma być wykorzystywany na cele biurowe, trzeba sprawdzić, czy pozwala na to umowa, regulamin wspólnoty lub spółdzielni, miejscowy plan, warunki techniczne oraz zgody wymagane w konkretnym przypadku.
Dla bezpieczeństwa warto przygotować dokumenty korporacyjne spółki: uchwałę wspólników, notatkę o konflikcie interesów, porównanie stawek rynkowych i uzasadnienie wyboru lokalu. Jeżeli w spółce są inni wspólnicy, przejrzystość jest szczególnie ważna, ponieważ transakcja może zostać oceniona także z perspektywy interesu spółki i ochrony wspólników mniejszościowych.
Ryzyko rośnie, gdy pośrednik nie ma realnej roli, czynsz jest wyższy niż rynkowy, spółka nie potrzebuje lokalu, a decyzję o zawarciu umowy podejmuje faktycznie sam prezes. Problemem może być również sytuacja, w której umowy mają inne brzmienie niż rzeczywistość, na przykład wskazują cel mieszkaniowy, mimo że lokal jest używany jako biuro.
Organy podatkowe mogą badać ekonomiczny sens transakcji, rynkowość świadczeń oraz prawidłowość rozliczeń VAT i podatku dochodowego. Z kolei wspólnicy mogą kwestionować transakcję, jeżeli uznają, że spółka ponosi nieuzasadnione koszty albo że członek zarządu wykorzystał swoją pozycję do osiągnięcia prywatnej korzyści.
Dlatego najbezpieczniejsze są rozwiązania proste, transparentne i dobrze udokumentowane. Jeżeli pośrednik ma występować w strukturze, powinien mieć realne obowiązki, ryzyko i uzasadnienie gospodarcze, a nie być wyłącznie formalnym ogniwem między prezesem a spółką.
Poniższe przykłady pokazują, kiedy podobna konstrukcja może być względnie bezpieczna, a kiedy wymaga szczególnej ostrożności.
Prezes jest właścicielem lokalu użytkowego. Wynajmuje go przedsiębiorcy, który prowadzi działalność zarządzania nieruchomościami i może podnajmować lokale różnym podmiotom. Ten przedsiębiorca podnajmuje lokal spółce prezesa na biuro. Czynsz odpowiada ofertom z okolicy, pośrednik faktycznie obsługuje lokal i ponosi część ryzyk. Spółka podejmuje decyzję uchwałą wspólników, a prezes nie podpisuje umowy w jej imieniu. Taki model ma realne uzasadnienie i jest łatwiejszy do obrony.
Prezes wynajmuje mieszkanie znajomemu za symboliczną kwotę, a znajomy natychmiast podnajmuje je spółce za znacznie wyższy czynsz. Lokal jest używany jako biuro, ale w umowach wpisano cel mieszkaniowy, aby zastosować zwolnienie z VAT. Pośrednik nie wykonuje żadnych obowiązków i tylko przekazuje pieniądze właścicielowi. Taka konstrukcja może zostać uznana za sztuczną, podatkowo ryzykowną i sprzeczną z interesem spółki.
Tak, ale przy umowie bezpośredniej trzeba prawidłowo reprezentować spółkę zgodnie z art. 210 K.s.h. Zwykle oznacza to działanie rady nadzorczej albo pełnomocnika powołanego uchwałą wspólników. Prezes nie powinien podpisywać umowy sam ze sobą.
Nie należy tak tego traktować automatycznie. Jeżeli osoba trzecia jest realnym najemcą i podnajmującym, art. 210 K.s.h. może nie mieć zastosowania wprost. Jeżeli jednak pośrednik jest pozorny, a transakcja faktycznie służy zawarciu umowy ze spółką z prezesem, konstrukcja może zostać zakwestionowana.
Nie musi być identyczny, ale powinien mieścić się w realnym przedziale rynkowym dla podobnych nieruchomości. Znaczenie mają lokalizacja, standard, metraż, okres najmu, zakres opłat i obowiązki stron. Warto zachować oferty porównawcze albo sporządzić krótką analizę rynkową.
Nie zawsze. Zwolnienie z art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy o VAT dotyczy najmu nieruchomości mieszkalnych na cele mieszkaniowe. Jeżeli spółka używa lokalu jako biura lub miejsca prowadzenia działalności, warunek celu mieszkaniowego zwykle nie jest spełniony.
Warto przygotować umowę najmu z wyraźną zgodą na podnajem, umowę podnajmu, uchwałę wspólników albo dokument potwierdzający akceptację transakcji, analizę rynkowości czynszu oraz notatkę o konflikcie interesów prezesa.
Podnajem nieruchomości do spółki z o.o., której prezes jest właścicielem lokalu, jest co do zasady możliwy. Kluczowe jest jednak to, aby umowy były rzeczywiste, ekonomicznie uzasadnione i zawarte na warunkach rynkowych. Nie można traktować pośrednika jako prostego sposobu na pominięcie zasad reprezentacji spółki i konfliktu interesów.
Przed wdrożeniem takiego modelu warto sprawdzić trzy obszary: prawo spółek, podatki oraz treść umów. Szczególnie istotne są art. 210 i art. 209 K.s.h., zasada ceny rynkowej w transakcjach z podmiotami powiązanymi oraz prawidłowe ustalenie, czy najem może korzystać ze zwolnienia z VAT.
Potrzebujesz pomocy w swojej sprawie?
Opisz swoją sprawę prawnikowi ›
Wycena zwykle w ciągu 1 godziny
Zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje
1. Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - Dz.U. 2004 nr 54 poz. 535
2. Ustawa z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych - Dz.U. 2000 nr 94 poz. 1037
3. Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - Dz.U. 1992 nr 21 poz. 86
Nie znalazłeś odpowiedzi na swoje pytania? Opisz nam swoją sprawę wypełniając formularz poniżej ▼▼▼ Zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje.
Zapytaj prawnika - porady prawne online
Opracowanie redakcyjne na podstawie porady prawnej. Ekspert merytoryczny: Tomasz Krupiński
Radca prawny z kilkunastoletnim doświadczeniem, magister prawa, absolwent Wydziału Prawa Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie. Specjalizuje się w prawie nieruchomości i prawie lokalowym (wykup mieszkań, najem, eksmisje,...
>> więcej informacjiPotrzebujesz pomocy prawnika?
Opisz sprawę i otrzymaj wycenę porady. Zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje.
Zapytaj prawnika ›Wycena zwykle w ciągu 1 godziny
Pracujemy 7 dni w tygodniu
Zapytaj prawnika
Bezpłatne zasoby, które realnie pomagają — kalkulatory i słownik.