• Autor: Katarzyna Bereda
Jest 3 wspólników spółki cywilnej. Każdy z nich chce również być zatrudniony na umowę o pracę. Czy przepisy na to zezwalają, a jeśli nie, to jak można wybrnąć z tej sytuacji?

Odpowiedź na Pani pytanie nie może zostać dokonana wprost, bowiem spółka cywilna może i nie może być pracodawcą dla swoich wspólników.
Zgodnie z treścią art. 860 § 1 Kodeksu cywilnego przez umowę spółki wspólnicy zobowiązują się dążyć do osiągnięcia wspólnego celu gospodarczego przez działanie w sposób oznaczony, w szczególności przez wniesienie wkładów.
Spółka cywilna, w przeciwieństwie do spółek handlowych, nie ma podmiotowości prawnej w zakresie prawa cywilnego (zdolność prawna) czy procedury cywilnej (zdolność sądowa). Tym samym brak jej jest także dalszych zdolności będących pochodnymi zdolności prawnej lub zdolności sądowej, np. zdolności wekslowej, zdolności upadłościowej.
Zgodnie natomiast z art. 3 Kodeksu pracy pracodawcą jest jednostka organizacyjna, choćby nie posiadała osobowości prawnej, a także osoba fizyczna, jeżeli zatrudniają one pracowników.
Zobacz też: Zatrudnienie wspólnika w spółce z o.o. na umowę zlecenie
Należy podnieść, iż w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 29 stycznia 1999 r., sygn. akt II UKN 507/98, Sąd Najwyższy podtrzymał pogląd przedstawiony w wyroku z dnia 7 listopada 1995 r., sygn. akt I PRN 84/95, według którego wyodrębniona jednostka organizacyjna spółki cywilnej zatrudniająca pracowników jest zakładem pracy w rozumieniu art. 3 Kodeksu pracy i ma zdolność sądową oraz procesową. Powyższe stanowisko, pomimo burzliwego charakteru, zostało potwierdzone w orzecznictwie.
W zakresie natomiast zatrudniania własnych wspólników, wypowiedział się Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 14 stycznia 299 r., wskazując, iż wspólnik spółki cywilnej może zawrzeć umowę o pracę ze spółką, której jest wspólnikiem, pod warunkiem jednak, że przedmiotem niniejszej umowy będzie wykonywanie innej pracy niż reprezentowanie i prowadzenie spraw spółki (sygn. akt II UZP 21/92). Powyższe stanowisko zostało potwierdzone przez NSA w wyroku z dnia 6.10.1997 r. (sygn. akt SA/SZ 1223/96).
Ponadto, jak zostało podkreślone w doktrynie, zatrudnienie wspólnika spółki cywilnej zależy od konstrukcji umowy i wykonywanej pracy. Pracą nie mogą być, jak zostało wskazane powyżej, obowiązki wspólnika w ramach pozostawania w spółce, a więc reprezentowanie spółki i prowadzenie spraw. Wykonywana praca powinna być pracą specjalistyczną, wymagającą kwalifikacji na danym stanowisko. Przedmiotem stosunku pracy nie może być więc samo reprezentowanie spółki i zajmowanie się sprawami wewnętrznymi.
Jak wskazałam SN w wyroku z dnia 18.02.1998 r., spółka cywilna jest podmiotem gospodarczym, który może zatrudniać pracowników i być w związku z tym pracodawcą, także dla osób bliskich wspólnikom. Pracownicy tacy podlegają ubezpieczeniu społecznym pracowników (art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 25 listopada 1986 r. o organizacji i finansowaniu ubezpieczeń społecznych, jednolity tekst: Dz.U. z 1989 r. Nr 25 poz. 137 ze zm.) (sygn. akt II UKN 525/97).
Z uwagi na powyższe, a także na przedstawione okoliczności, wspólnicy spółki cywilnej mogą być zatrudnieniu przez spółkę cywilną jako pracodawcę. Konieczne jest jednak dokładne określenie obowiązków pracownika, które nie będą stanowić reprezentacji ani prowadzenia spraw spółki.
Marek – wspólnik i grafik
Trzej wspólnicy założyli agencję reklamową jako spółkę cywilną. Jeden z nich – Marek – był doświadczonym grafikiem i chciał formalnie pracować na etacie, aby zyskać prawo do urlopu macierzyńskiego i chorobowego. Zatrudniono go na umowę o pracę jako grafika, pod warunkiem, że nie będzie wykonywał czynności związanych z reprezentowaniem spółki czy jej zarządzaniem. Umowa została skonstruowana tak, aby jasno oddzielić jego pracę pracowniczą od obowiązków wspólnika.
Anna – wspólniczka i kadrowa
Anna wraz z dwiema koleżankami prowadziła spółkę cywilną zajmującą się księgowością. Potrzebowały osoby do obsługi kadr klientów i Anna, posiadająca doświadczenie w tym zakresie, zgłosiła gotowość do objęcia tego stanowiska jako pracownik. Sporządzono odrębną umowę o pracę, w której zakres obowiązków wyraźnie obejmował tylko czynności kadrowe, a nie prowadzenie spraw spółki. ZUS nie zakwestionował umowy, ponieważ zakres był zgodny z przepisami.
Tomasz – wspólnik na dwóch frontach
W spółce cywilnej zajmującej się sprzedażą sprzętu IT, Tomasz – jeden z trzech wspólników – miał również kompetencje serwisowe. Uzgodniono, że poza obowiązkami wspólnika zostanie zatrudniony jako serwisant komputerowy. W ramach umowy o pracę wykonywał instalacje i naprawy sprzętu u klientów. Spółka podpisała z nim umowę, w której zaznaczono, że nie będzie miał wpływu na decyzje biznesowe w czasie pracy jako pracownik. Dzięki temu jego zatrudnienie było zgodne z obowiązującym orzecznictwem.
Zatrudnienie wspólników spółki cywilnej na podstawie umowy o pracę jest możliwe, ale wymaga ostrożnego podejścia i spełnienia określonych warunków. Kluczowe jest wyraźne oddzielenie obowiązków wynikających z bycia wspólnikiem od tych, które mają być realizowane w ramach stosunku pracy. Przedmiotem umowy o pracę nie mogą być działania związane z reprezentowaniem spółki czy prowadzeniem jej spraw. Zatrudnienie musi dotyczyć pracy o charakterze specjalistycznym, wykraczającej poza typowe obowiązki wspólnika. Prawidłowo skonstruowana umowa pozwala nie tylko na zgodność z przepisami, ale również zapewnia wspólnikowi ochronę pracowniczą oraz dostęp do świadczeń z ubezpieczenia społecznego.
Potrzebujesz indywidualnej porady prawnej dotyczącej zatrudnienia wspólników w spółce cywilnej lub innych kwestii związanych z prowadzeniem działalności? Skorzystaj z naszej usługi porad prawnych online – szybko, wygodnie i bez wychodzenia z domu. Nasi doświadczeni prawnicy przeanalizują Twoją sytuację i zaproponują najkorzystniejsze rozwiązanie, dopasowane do Twoich potrzeb i zgodne z aktualnymi przepisami.
1. Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz.U. 1964 nr 16 poz. 93
2. Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy - Dz.U. 1974 nr 24 poz. 141
3. Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 29 stycznia 1999 r., sygn. akt II UKN 507/98
4. Wyrok Naczelnego Sądu Apelacyjnego z dnia 6.10.1997 r. sygn. akt SA/SZ 1223/96
Nie znalazłeś odpowiedzi na swoje pytania? Opisz nam swoją sprawę wypełniając formularz poniżej ▼▼▼ Zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje.
Zapytaj prawnika - porady prawne online
O autorze: Katarzyna Bereda
Adwokat, absolwentka Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Szczecińskiego – pracę magisterską napisała z prawa pracy. Podczas studiów odbyła liczne praktyki, zarówno w sądach, jak i w kancelariach adwokackich. Aplikację adwokacką rozpoczęła w 2015 roku. W marcu 2018 roku przystąpiła do egzaminu zawodowego, uzyskując jeden z najlepszych wyników w izbie zielonogórskiej i w konsekwencji kończąc aplikację adwokacką z wyróżnieniem. Specjalizuje się w prawie rodzinnym, cywilnym, zobowiązaniach, prawie spadkowym, prawie gospodarczym i spółkach prawa handlowego.
Zapytaj prawnika