• Stan prawny na: 2026-09-26 | Autor: Redakcja Spolkowy.pl
Prywatny samochód wspólnika może być wykorzystywany w działalności spółki cywilnej bez przenoszenia jego własności do majątku wspólnego. Trzeba jednak ustalić, kto faktycznie używa auta, kto ponosi wydatki oraz czy samochód został jedynie wykorzystany przez właściciela do prowadzenia spraw spółki, czy został oddany do dyspozycji wszystkich wspólników.
Od tego zależą sposób dokumentowania kosztów, zasady rozliczenia PIT i VAT, a także to, czy potrzebna jest dodatkowa umowa lub zmiana umowy spółki.
.jpeg)
W spółce cywilnej trzeba przede wszystkim odróżnić samochód pozostający prywatną własnością jednego wspólnika od samochodu należącego do majątku wspólnego wspólników. To dwa różne modele, mimo że w obu przypadkach pojazd może służyć tej samej działalności.
Zgodnie z art. 860 Kodeksu cywilnego spółka cywilna jest umową, na podstawie której wspólnicy zobowiązują się dążyć do wspólnego celu gospodarczego. Sama spółka nie jest osobą prawną i co do zasady nie ma własnego majątku w takim znaczeniu jak spółka z ograniczoną odpowiedzialnością. Majątek zgromadzony w ramach spółki jest objęty współwłasnością łączną wspólników.
Dlatego zapis księgowy, faktura wystawiona na dane spółki czy używanie samochodu podczas spotkań z klientami nie przenoszą własności auta. Jeżeli pojazd został kupiony wcześniej przez jednego wspólnika i nie został następnie wniesiony do wspólnego majątku, nadal pozostaje jego samochodem.
W praktyce występują najczęściej trzy sytuacje:
Nie należy tych wariantów rozliczać automatycznie w taki sam sposób.
Dwóch wspólników prowadzi spółkę cywilną. Jeden z nich dojeżdża własnym samochodem do klientów i sam ponosi wydatki na paliwo oraz serwis. Samochód nie został wniesiony do spółki i drugi wspólnik z niego nie korzysta. Sam fakt, że przejazdy służą wspólnej działalności, nie powoduje powstania współwłasności auta ani nie oznacza, że koszty samochodu można bez dalszej analizy podzielić po połowie między wspólników.
Art. 861 Kodeksu cywilnego pozwala wspólnikowi wnieść do spółki między innymi własność rzeczy lub inne prawa. Zgodnie z art. 862 KC możliwe jest również wniesienie rzeczy tylko do używania. Trzeba więc ustalić, czy samochód:
Jeżeli strony chcą potraktować samochód jako wkład do spółki, powinno to jednoznacznie wynikać z ich ustaleń i dokumentów. Umowa spółki cywilnej powinna być stwierdzona pismem, dlatego zmiany dotyczące wkładów warto również prawidłowo udokumentować na piśmie.
Nie ma natomiast zasady, zgodnie z którą każdy okazjonalny przejazd prywatnym samochodem wspólnika wymaga wcześniejszego wniesienia auta do spółki.
Przy podejmowaniu decyzji trzeba uwzględnić specyfikę tej formy działalności. Spółka cywilna nie posiada zarządu. Co do zasady każdy wspólnik jest uprawniony i zobowiązany do prowadzenia spraw spółki, a zakres czynności możliwych do samodzielnego wykonania określają art. 865 i następne Kodeksu cywilnego oraz sama umowa spółki.
Jeżeli decyzja o wniesieniu wartościowego samochodu, zawarciu długoterminowej umowy dotyczącej jego używania albo przejęciu przez wspólników znacznych kosztów wykracza poza zwykłe czynności spółki, trzeba sprawdzić postanowienia umowy spółki i uzgodnić decyzję między wspólnikami.
Nie należy przy tym przenosić na spółkę cywilną zasad dotyczących spółek kapitałowych. Odrębne mechanizmy mają zastosowanie między innymi do takich zagadnień jak sprzedaż udziałów w spółce z o.o. a podatki: pit, pcc i vat.
Jeżeli osoba fizyczna będąca wspólnikiem używa w działalności gospodarczej samochodu osobowego stanowiącego jej własność, a pojazd nie jest składnikiem majątku wskazanym w art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy o PIT, znaczenie ma art. 23 ust. 1 pkt 46 tej ustawy.
Przepis pozwala zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów 20% poniesionych wydatków z tytułu używania takiego samochodu oraz składek na jego ubezpieczenie, pod warunkiem że samochód jest wykorzystywany również do celów związanych z działalnością gospodarczą podatnika.
Do wydatków związanych z używaniem auta mogą należeć w szczególności wydatki na paliwo, części eksploatacyjne, naprawy, przeglądy, parkingi czy przejazdy płatnymi drogami – oczywiście wtedy, gdy spełnione są ogólne warunki uznania wydatku za koszt podatkowy i istnieje odpowiednia dokumentacja.
Nie obowiązuje w tym przypadku dawna kilometrówka PIT dla prywatnego samochodu przedsiębiorcy.
W przypadku spółki cywilnej pojawia się jednak dodatkowy problem: podatnikami PIT są wspólnicy, a nie sama spółka. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wskazywał w interpretacjach dotyczących prywatnych samochodów wspólników, że jeżeli każdy wspólnik używa wyłącznie własnego auta i nie oddaje go do władania spółce, wydatki dotyczące danego samochodu powinny być przypisane jego właścicielowi, a nie najpierw potraktowane jako wspólny koszt i następnie podzielone według udziałów w zysku.
Nie wiesz, jak rozliczyć samochód jednego ze wspólników?
Znaczenie ma nie tylko to, kto jest właścicielem auta, ale również kto nim jeździ, kto ponosi wydatki i na jakiej podstawie samochód jest używany w działalności. Prawnik może przeanalizować umowę spółki i przyjęty sposób korzystania z pojazdu.
Sprawdź sposób korzystania z samochodu ›Na gruncie VAT sytuacja wygląda inaczej niż w PIT. Spółka cywilna może być podatnikiem VAT jako jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej. Jeżeli jest czynnym podatnikiem VAT i ponosi wydatki dotyczące samochodu używanego do działalności opodatkowanej, trzeba ocenić prawo do odliczenia podatku naliczonego zgodnie z art. 86 i 86a ustawy o VAT.
W przypadku samochodu wykorzystywanego zarówno do działalności, jak i potencjalnie prywatnie, zasadą jest odliczenie 50% VAT od wydatków związanych z pojazdem.
Pełne odliczenie VAT może być możliwe, jeżeli sposób wykorzystywania samochodu – określony przede wszystkim przez zasady używania ustalone przez podatnika i potwierdzony prowadzoną ewidencją przebiegu – wyklucza użycie do celów niezwiązanych z działalnością. W przypadkach wymagających ewidencji trzeba również złożyć informację VAT-26.
VAT-26 składa się do 25. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym poniesiono pierwszy wydatek dotyczący takiego pojazdu, nie później jednak niż w dniu przesłania właściwej ewidencji JPK. Przy zmianie sposobu wykorzystywania pojazdu informację trzeba zaktualizować najpóźniej do końca miesiąca, w którym nastąpiła zmiana.
Samo oświadczenie, że prywatny samochód wspólnika jest używany tylko firmowo, nie wystarczy, jeżeli okoliczności faktyczne pozostawiają realną możliwość korzystania z niego prywatnie.
Najbezpieczniej najpierw ustalić model korzystania z pojazdu, a dopiero potem dobierać dokumentację i sposób księgowania. Pozwala to uniknąć sytuacji, w której dokumenty wskazują na oddanie samochodu do dyspozycji wszystkich wspólników, a podatkowo rozlicza się go tak, jak gdyby wyłącznie właściciel okazjonalnie wykonywał nim przejazdy służbowe.
Jeżeli wspólnik jedynie używa własnego samochodu podczas wykonywania przez siebie czynności związanych z działalnością i pojazd pozostaje wyłącznie w jego dyspozycji, nie trzeba automatycznie zmieniać umowy spółki tylko dlatego, że samochód służy takim przejazdom.
Inaczej należy podejść do sytuacji, w której auto ma zostać na stałe udostępnione wszystkim wspólnikom albo potraktowane jako wkład. Wtedy dokument powinien określać przynajmniej pojazd, zakres prawa do korzystania, zasady ponoszenia kosztów, okres udostępnienia oraz odpowiedzialność za szkody i inne wydatki.
Samo rozpoczęcie używania prywatnego samochodu wspólnika nie powoduje obowiązku wpisania pojazdu do CEIDG. Spółka cywilna nie jest też wpisywana do KRS jako spółka handlowa, więc nie składa się do KRS zgłoszenia dotyczącego prywatnego samochodu wspólnika.
Odrębną kwestią są obowiązki podatkowe, w szczególności VAT-26 przy korzystaniu z pełnego odliczenia VAT w przypadkach objętych art. 86a ustawy o VAT.
Jednym z najważniejszych ryzyk jest potraktowanie każdego wydatku poniesionego w związku z działalnością jako kosztu, który zawsze należy rozdzielić między wspólników według udziałów w zysku.
Art. 8 ustawy o PIT rzeczywiście przewiduje proporcjonalne rozliczanie przychodów i kosztów spółki niebędącej osobą prawną. Nie eliminuje jednak szczególnych przepisów dotyczących konkretnych wydatków. Przy prywatnym samochodzie znaczenie ma między innymi to, że art. 23 ust. 1 pkt 46 odnosi się do samochodu stanowiącego własność podatnika.
Wspólnicy A i B mają po 50% udziału w zysku. Samochód należy wyłącznie do A, tylko A nim jeździ, a pojazd nie został oddany do dyspozycji spółki. Jeżeli A ponosi wydatki związane z jego używaniem do działalności, nie należy automatycznie przyjmować, że po zastosowaniu limitu 20% połowa kosztu podatkowego przypada A, a połowa B. W interpretacji indywidualnej z 26 lipca 2019 r., sygn. 0115-KDIT3.4011.233.2019.2.PSZ, Dyrektor KIS uznał taki mechaniczny podział za nieprawidłowy w opisanym w niej stanie faktycznym.
Jeżeli właściciel przekazuje pojazd do stałej dyspozycji spółki i korzystają z niego także pozostali wspólnicy, sytuacja nie jest już identyczna z przypadkiem, w którym właściciel jedynie sam odbywa przejazdy związane z prowadzeniem spraw spółki.
Trzeba wtedy ustalić podstawę korzystania z samochodu i zbadać między innymi skutki nieodpłatnego świadczenia, odpłatnego udostępnienia albo wniesienia prawa używania jako wkładu. Sposób rozliczenia zależy od treści przyjętych ustaleń, faktycznego sposobu korzystania z auta i statusu podatkowego wspólników.
Czasami wspólnicy próbują rozwiązać problem przez zawarcie odpłatnej umowy najmu samochodu należącego do jednego z nich. Taki wariant wymaga osobnej analizy podatkowej.
W interpretacjach podatkowych wskazywano między innymi, że czynsz przypadający – według udziału w spółce – samemu wspólnikowi będącemu wynajmującym nie musi stanowić dla niego kosztu uzyskania przychodu z działalności spółki, ponieważ w tej części dochodzi ekonomicznie do świadczenia na własną rzecz. Jednocześnie po stronie właściciela trzeba ustalić sposób opodatkowania wynagrodzenia z tytułu udostępnienia samochodu.
Nie powinno się więc podpisywać umowy najmu wyłącznie po to, aby próbować zwiększyć kwotę kosztów podatkowych.
Samochód pozostający własnością jednego wspólnika nadal jest jego składnikiem majątkowym. Trzeba jednak odróżnić własność auta od odpowiedzialności za zobowiązania powstałe przy prowadzeniu działalności.
Zgodnie z art. 864 KC za zobowiązania spółki wspólnicy odpowiadają solidarnie. Jeżeli podczas wykonywania czynności związanych z działalnością powstanie zobowiązanie wobec osoby trzeciej, sama okoliczność, że wykorzystano prywatny samochód jednego wspólnika, nie oznacza automatycznie, że odpowiedzialność ogranicza się do właściciela pojazdu. Zakres odpowiedzialności trzeba ustalać na podstawie źródła konkretnego zobowiązania, przepisów dotyczących odpowiedzialności oraz okoliczności zdarzenia.
Osobno działają zasady odpowiedzialności związanej z ruchem pojazdu oraz ubezpieczeniem OC posiadaczy pojazdów mechanicznych.
Jeżeli wspólnik nie chce pozostawić pojazdu w swoim majątku prywatnym, ale wnosi go do wspólnego majątku wspólników i samochód staje się składnikiem majątku działalności, przestaje to być typowy przypadek objęty zasadą 20% dotyczącą prywatnego samochodu właściciela.
Trzeba wtedy ustalić wartość początkową pojazdu, możliwość i zasady amortyzacji oraz limity dotyczące samochodów osobowych. Od 1 stycznia 2026 r. limity kosztów podatkowych związanych z amortyzacją samochodów osobowych zależą także od rodzaju napędu i emisji CO2. Wynoszą odpowiednio 225 000 zł dla samochodów elektrycznych i napędzanych wodorem, 150 000 zł dla samochodów z silnikiem spalinowym o emisji CO2 poniżej 50 g/km oraz 100 000 zł przy emisji równej lub wyższej niż 50 g/km. Dla samochodów wprowadzonych do ewidencji środków trwałych przed 1 stycznia 2026 r. znaczenie mają przepisy przejściowe.
Dlatego decyzja o wniesieniu auta do majątku wspólnego powinna być poprzedzona porównaniem skutków podatkowych z pozostawieniem go w majątku prywatnym.
Wspólnik jeździ swoim prywatnym samochodem i tylko on z niego korzysta. Jeżeli samochód nie jest składnikiem majątku działalności, należy zweryfikować możliwość zastosowania art. 23 ust. 1 pkt 46 ustawy o PIT. W opisanym modelu szczególnie ważne jest prawidłowe przypisanie kosztów właścicielowi pojazdu i udokumentowanie, że poniósł wydatek związany z działalnością.
Samochód jest prywatny, ale korzystają z niego również pozostali wspólnicy. Trzeba ustalić podstawę udostępnienia pojazdu. Nie należy automatycznie stosować zasad właściwych sytuacji, w której właściciel używa auta wyłącznie osobiście.
Spółka zwraca właścicielowi koszty albo płaci czynsz. Należy przeanalizować, czym dokładnie jest wypłata, kto uzyskuje przychód i w jakiej części wydatek może stanowić koszt podatkowy wspólników. Sam opis przelewu jako zwrotu kosztów nie przesądza o kwalifikacji podatkowej.
Wspólnik wnosi samochód jako wkład. Trzeba określić, czy przedmiotem wkładu jest własność pojazdu, czy jedynie możliwość jego używania. Od tego zależą prawa do samochodu oraz późniejsze rozliczenie kosztów.
Wspólnik przekazuje samochód do stałej dyspozycji trzyosobowej spółki. Kluczyki pozostają w biurze, autem jeżdżą wszyscy wspólnicy i pracownik, a paliwo i naprawy opłacane są ze wspólnych środków. Takiej sytuacji nie należy rozliczać tak samo jak okazjonalnych przejazdów właściciela jego prywatnym autem. Trzeba ustalić tytuł udostępnienia samochodu, skutki dla każdego wspólnika oraz sposób rozliczenia VAT.
Nie w każdym przypadku. Jeżeli wspólnik sam korzysta ze swojego samochodu przy prowadzeniu spraw spółki i nie przekazuje pojazdu do dyspozycji pozostałych osób, samo wykonywanie przejazdów związanych z działalnością nie musi oznaczać użyczenia auta. Jeżeli jednak samochód ma zostać oddany do faktycznego korzystania przez pozostałych wspólników, pisemne uregulowanie podstawy i zasad jego używania jest znacznie bardziej uzasadnione.
Sposób dokumentowania trzeba dostosować do tego, kto ponosi wydatek i jaki podatek jest rozliczany. Przy VAT szczególnie istotne jest, aby podatnik odliczający podatek posiadał dokument dający prawo do odliczenia i aby zakup służył działalności opodatkowanej. Przy PIT trzeba dodatkowo uwzględnić, że prywatny samochód może należeć tylko do konkretnego wspólnika. Sama faktura wystawiona na dane spółki nie zmienia właściciela samochodu ani nie przesądza, komu przysługuje koszt w PIT.
Samo to, że samochód jest własnością prywatną wspólnika, nie przesądza o procentowym limicie VAT. Jeżeli jednak spółka chce odliczać 100% VAT od wydatków dotyczących pojazdu, musi spełnić warunki art. 86a ustawy o VAT. W typowej sytuacji oznacza to takie zasady użytkowania, które wykluczają cele niezwiązane z działalnością, prowadzenie wymaganej ewidencji przebiegu oraz terminowe złożenie VAT-26. Przy prywatnym samochodzie używanym również poza działalnością pełne odliczenie co do zasady nie będzie właściwe.
Nie. Samochód może pozostać prywatnym składnikiem majątku wspólnika. Wprowadzenie go do majątku działalności jest odrębną decyzją i powoduje inne konsekwencje podatkowe niż rozliczanie wydatków na prywatny pojazd.
Nie tylko dlatego, że samochód służy działalności spółki. Do powstania praw pozostałych wspólników do pojazdu potrzebna jest odpowiednia podstawa prawna. Samo księgowanie wydatków, korzystanie z nazwy spółki przy zakupie paliwa czy parkowanie samochodu w siedzibie działalności nie powodują przeniesienia własności.
Przy prywatnym samochodzie wspólnika najpierw trzeba ustalić jego status majątkowy i faktyczny sposób wykorzystania. Dopiero później można prawidłowo ustalić sposób rozliczania kosztów.
Jeżeli właściciel sam korzysta ze swojego prywatnego auta podczas wykonywania czynności związanych z działalnością, pojazd nie musi być automatycznie wnoszony do spółki ani udostępniany pozostałym wspólnikom. Przy PIT trzeba jednak uwzględnić limit przewidziany dla prywatnego samochodu podatnika oraz prawidłowo przypisać koszty.
Jeżeli natomiast samochód ma być stale wykorzystywany przez całą spółkę, opłacany ze wspólnych środków albo wniesiony jako wkład, przed rozpoczęciem rozliczeń warto ustalić na piśmie zasady korzystania z pojazdu i zweryfikować osobno PIT oraz VAT. Pozwala to uniknąć najczęstszego błędu: zastosowania jednego sposobu księgowania do sytuacji, które pod względem prawnym i podatkowym są różne.
Twoja sytuacja wymaga indywidualnej oceny?
Opisz sprawę i najważniejsze okoliczności. Prawnik może ocenić problem na podstawie konkretnego stanu faktycznego i wskazać możliwe dalsze działania.
Opisz swoją sprawę prawnikowi ›
Wycena zwykle w ciągu 2 godzin
Zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje
Potrzebujesz indywidualnej odpowiedzi? Opisz swoją sytuację w formularzu poniżej. Zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje.
Autor: Redakcja Spolkowy.pl
Materiał opracowano na podstawie aktualnych przepisów oraz źródeł wskazanych w artykule. Treść ma charakter informacyjny i nie zastępuje indywidualnej porady prawnej.