Kategoria: Spółka z o.o.

Indywidualne Porady Prawne specjalistów

Masz problem ze spółką z o.o.? Opisz swój problem i zadaj pytania.
(zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje)

Problemy finansowe spółki z o.o. – dopłaty na pokrycie zobowiązań

Tomasz Krupiński • Opublikowane: 2015-01-19

Moje pytanie dotyczy dopłat na pokrycie zobowiązań i opłacenie wniosku o upadłość spółki z o.o. Spółka ma problemy finansowe. Członkowie zarządu są jednocześnie jej udziałowcami. Czy członkowie zarządu mogą wnosić o dopłaty od reszty udziałowców na pokrycie zobowiązań spółki, podczas gdy sami jako zarząd nie złożyli wniosku o upadłość w wymaganym terminie 2 tygodni od zaistnienia sytuacji tego wymagającej? Dodać trzeba, że sytuacja finansowa spółki ciągle się pogarsza i nie stać jej na pokrycie kosztów wniosku o upadłość.

Tomasz Krupiński

»Wybrane opinie klientów

Bardzo dokładnie omówione przedstawione zagadnienie, nie zostało pominięte żadne moje pytanie, argumentacja poparta przepisami prawnymi. Jedynie wydaje mi się, że cena była dosyć wysoka (300zł), ale może to wynikało z faktu, że na tle przedstawionego problemu miałam kilka pytań. Na początku się wahałam gdy dowiedziałam się ile będzie mnie kosztować porada, ale po jej przeczytaniu jakoś ją przełknęłam, gdyż odpowiedź była bardzo wyczerpująca i konkretna.
Katarzyna
Ok. Polecam w przyszłości gdy będę miał wątpliwości z pewnością skorzystam z porad.
Bartosz, 31 lat, geodeta
Rezygnuję , że swojego adwokata , który ma wąski zakres swoich usług , tutaj mam kompleksową pomoc w zakresie prawa . Zdecydowanie polecam!!!
Marcin, 46 lat
Rzeczowo i na temat. Polecam. Skożystam w przyszlosci.
Marek
Terminowo prosto merytorycznie czuję że to odpowiedź na MOJE pytanie a nie \"gotowiec\"
Małgorzata, 56 lat, Menedżer

Najpierw zajmijmy się kwestią dopłat w spółce z o.o.

Interesuje Cię ten temat i chcesz wiedzieć więcej? kliknij tutaj >>

Interesuje Cię ten temat i chcesz wiedzieć więcej? kliknij tutaj >>

Zgodnie z art. 177 Kodeksu spółek handlowych:

„§ 1. Umowa spółki może zobowiązywać wspólników do dopłat w granicach liczbowo oznaczonej wysokości w stosunku do udziału.

§ 2. Dopłaty powinny być nakładane i uiszczane przez wspólników równomiernie w stosunku do ich udziałów”.

Powyższy przepis reguluje dwie odrębne kwestie związane z dopłatami:

  • po pierwsze (§ 1) kwestię wpisania zobowiązania do dopłat do postanowień umowy spółki – co warunkuje w ogóle możliwość nakładania w przyszłości obowiązku dopłat;
  • po drugie (§ 2) sposób nakładania dopłat jako konkretyzację zobowiązania do dopłat.

Dopłata ma charakter obowiązkowego świadczenia wspólników na rzecz spółki o charakterze pieniężnym oraz fakultatywnie zwrotnym, tj. dopłaty nie muszą być zwracane w określonych okolicznościach (czyli gdy nie są już potrzebne na pokrycie strat), ale tylko mogą być wówczas zwracane, jeżeli tak postanowi zgromadzenie wspólników (art. 179 § 1).

Ponadto umowa spółki może wprost przewidzieć, że dopłaty mają charakter bezzwrotny – wynika to z art. 178 § 1 zd. 2 w zw. z art. 179 § 1 Kodeksu spółek handlowych.

Jeżeli umowa spółki tak stanowi, dopłaty nie będą zwracane, nawet jeżeli nie są wymagane na pokrycie straty wykazanej w sprawozdaniu finansowym. Oznacza to, że wspólnicy nie mają roszczenia o zwrot dopłat tak długo, jak długo uchwała wspólników nie rozstrzygnie o zwrocie dopłat, jeżeli zaś umowa spółki tak przewiduje, to wspólnicy w ogóle nie będą mieli roszczenia o zwrot dopłat (dopłaty bezzwrotne).

A. Szajkowski (w: S. Sołtysiński, Kodeks, t. II, s. 242) za niedopuszczalne uważa pobieranie odsetek od wniesionych dopłat.

Brak jakichkolwiek podstaw prawnych do wywodzenia roszczenia odsetkowego wspólników wobec spółki (zob. art. 359 K.c.), tym bardziej że środki pochodzące z dopłat są środkami własnymi spółki, księgowanymi na jej kapitale rezerwowym utworzonym w tym celu (art. 36 ust. 2e ustawy o rachunkowości).

Liczbowe oznaczenie wysokości dopłaty w stosunku do udziału może być dokonane albo przez wskazanie limitu dopłat (np. w wysokości do dziesięciokrotności posiadanych przez każdego wspólnika udziałów, w wysokości do jednej drugiej wartości posiadanych udziałów), albo przez wskazanie konkretnej kwoty limitu (np. do 1000 zł na każdy udział posiadany w spółce). Ów limit dopłat, określony w odniesieniu do każdego udziału kwotowo albo wynikowo, może być „wyczerpany” albo jednorazowo w drodze uchwały konkretyzującej obowiązek dopłat, albo wielokrotnie w drodze kolejnych uchwał tego typu.

Sam fakt, że umowa spółki przewiduje możliwość nałożenia obowiązku dopłat, nie przesądza jeszcze o aktualizacji tego obowiązku. Aby powstał skonkretyzowany obowiązek uiszczenia dopłaty, potrzebna będzie co do zasady uchwała wspólników podejmowana w miarę potrzeby (art. 178 § 1 zd. 1).

Dopuścić jednak należy możliwość, że skonkretyzowany obowiązek dopłat (określenie wysokości i terminów uiszczania dopłat, czyli harmonogramu dopłat) będzie wynikać już z samych postanowień umowy spółki.

Jeżeli bowiem konkretyzacja obowiązku dopłat może wynikać z późniejszej uchwały wspólników, podejmowanej bezwzględną większością głosów (art. 245 K.s.h.), to tym bardziej może ona wynikać z pierwotnego brzmienia umowy spółki, ustalanego jednomyślnie przez wspólników-założycieli. Obowiązek dopłat może być także skonkretyzowany – przy uprzednim zapisie o możliwości nakładania dopłat, zawartym w umowie spółki w pierwotnym brzmieniu – w drodze uchwały o uzupełnieniu (zmianie) umowy spółki o zapisy dotyczące harmonogramu dopłat; zmiana uchwały wymaga kwalifikowanej większości głosów (art. 246 § 1 K.s.h.).

Należy zaznaczyć, że zgody wszystkich wspólników w trybie art. 246 § 3 K.s.h. wymaga tylko uchwała o zmianie umowy spółki, która wprowadza dopiero obowiązek dopłat w trybie art. 177 § 1 K.s.h., nie zaś uchwała stanowiąca jedynie o konkretyzacji obowiązku dopłat już przewidzianego w umowie spółki (por. A. Szajkowski i A. Szumański w: S. Sołtysiński, Kodeks, t. II, s. 568).

Z art. 177 § 2 K.s.h. wynika w sposób niebudzący wątpliwości, że dopłaty w granicach przewidzianych umową spółki mogą być nakładane (uchwałą wspólników – art. 178 § 1 zd. 1 K.s.h.) wyłącznie na wszystkich (a nie tylko na wybranych) wspólników oraz wyłącznie równomiernie w stosunku do udziałów (a nie w sposób odbiegający od proporcji posiadanych udziałów).

Jak z powyższego wynika, członkowie zarządu będący jednocześnie wspólnikami nie mogą nakładać obowiązku dopłat wyłącznie na pozostałych wspólników z pominięciem siebie. Ponadto obowiązek dopłat powinien istnieć w umowie spółki, a nałożenie obowiązku dopłat w późniejszej fazie funkcjonowania spółki, tj., przez zmianę umowy, wymaga zgody wszystkich wspólników, gdyż stanowi zwiększenie ich obowiązków (tak trafnie W. Pyzioł, w: Kodeks..., red. W. Pyzioł, s. 362).

Następnie zgodnie z art. 178 Kodeksu spółek handlowych:

„§ 1. Wysokość i terminy dopłat oznaczane są w miarę potrzeby uchwałą wspólników. Jeżeli umowa spółki nie stanowi inaczej, do dopłat tych stosuje się przepisy § 2 oraz art. 179.

§ 2. Jeżeli wspólnik nie uiścił dopłaty w określonym terminie, obowiązany jest do zapłaty odsetek ustawowych; spółka może również żądać naprawienia szkody wynikłej ze zwłoki”.

Jak już wspomniałem, konkretyzacja obowiązku dopłat może wynikać nie tylko z uchwały wspólników (a nie tylko członków aarządu) podejmowanej bezwzględną większością głosów. Harmonogram dopłat może być także wpisany do postanowień umowy spółki albo też może być do niej wprowadzony w drodze uchwały o zmianie (uzupełnieniu) umowy spółki, podejmowanej kwalifikowaną większością głosów.

Nie do zaakceptowania jest natomiast pogląd W. Pyzioła (w: K. Kruczalak, Kodeks, 2001, s. 333), że kompetencje w zakresie decydowania o nakładaniu dopłat i ustalaniu ich harmonogramu można przekazać zarządowi bądź radzie nadzorczej. Art. 178 § 1 zd. 1 jest bowiem przepisem ius cogens (tak trafnie A. Kidyba, Kodeks, t. I, s. 739 oraz A. Szajkowski, w: S. Sołtysiński, Kodeks, t. II, s. 244).

W braku odmiennych postanowień umowy spółki spółka ma roszczenie odsetkowe do opieszałego wspólnika, który nie uiścił przypadającej na niego dopłaty zgodnie z uchwalonym harmonogramem dopłat.

Ponadto w braku odmiennych postanowień umowy spółki stosuje się art. 179, czyli dopłaty podlegają zwrotowi przy zastosowaniu zasad wynikających z art. 179.

Wynika z tego jednak, że umowa spółki może stanowić, iż dopłaty są bezzwrotne, czyli że nie będą zwracane wspólnikom, nawet jeżeli nie są wymagane na pokrycie straty wykazanej w sprawozdaniu finansowym. Wynika z tego także, że umowa spółki może wprowadzić inne niż wynikające z art. 179 zasady zwrotu dopłat, a więc: są one zwracane, mimo iż spółka odnotowała stratę (bo np. straty mogą być pokryte z innych funduszy albo z przyszłych zysków).

Wspominany powyżej art. 179 Kodeksu spółek handlowych stanowi, że:

„§ 1. Dopłaty mogą być zwracane wspólnikom, jeżeli nie są wymagane na pokrycie straty wykazanej w sprawozdaniu finansowym.

§ 2. Zwrot dopłat może nastąpić po upływie miesiąca od dnia ogłoszenia o zamierzonym zwrocie w piśmie przeznaczonym do ogłoszeń spółki.

§ 3. Zwrot powinien być dokonany równomiernie wszystkim wspólnikom.

§ 4. Zwróconych dopłat nie uwzględnia się przy żądaniu nowych dopłat”.

Należy stwierdzić, że wymagalność roszczenia o zwrot dopłaty zależy zawsze od stanu pełnego pokrycia kapitału zakładowego spółki.

Jak z powyższego wynika, umowa spółki daje możliwość nakładania obowiązku wniesienia dopłat dla wspólników, także dla tych wspólników, którzy są członkami zarządu spółki.

Jak już też wspominałem, sposób wykonania obowiązku wniesienia dopłat może być sprecyzowany w samej umowie spółki, np. przez określenie warunków, terminów i wysokości. Jeżeli umowa takich postanowień nie zawiera, konieczne jest podjęcie przez wspólników uchwały, w której określona zostanie wysokość i terminy dopłat. Wymaga ona bezwzględnej większości głosów, chyba że umowa spółki stanowi inaczej (art. 245 K.s.h.).

Jednak gdy brak w umowie odpowiedniego zapisu w przedmiocie dopłat wspólnicy nie mogą nawet w drodze jednomyślnej uchwały przewidzieć obowiązku ich wniesienia. Mogą natomiast zmienić umowę spółki w drodze stosownej uchwały, która podlega wpisowi do rejestru (art. 255 § 1 K.s.h.).

Dodam jeszcze, że czym innym jest wniosek o upadłość, a czym innym wnoszenie dopłat na pokrycie straty, która w określonych okolicznościach pozwoli zakończyć działalność spółki w formie uchwały o likwidacji. Samo niezgłoszenie w określonym terminie wniosku o upadłość przez członków zarządu spółki może narażać ich jedynie na odpowiedzialność wobec wierzycieli spółki.

Oczywiście istnieją różne sposoby pokrycia strat w spółce (nie tylko przez dopłaty). Są to przede wszystkim:

  • pokrycie straty z niepodzielonego zysku z lat ubiegłych;
  • pokrycie straty z kapitału zapasowego lub rezerwowego;
  • pokrycie straty poprzez obniżenie kapitału zakładowego (obniżenie kapitału zakładowego może nastąpić w drodze umorzenia udziałów albo poprzez zmniejszenie ich wartości nominalnej);
  • pokrycie straty z zysku lat następnych.

Co do wniosku o upadłość, to zgodnie z art. 10 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze (dalej zwana – Prawem upadłościowym) – upadłość ogłasza się w stosunku do dłużnika, który stał się niewypłacalny.

Według art. 11 Prawa upadłościowego:

„1. Dłużnika uważa się za niewypłacalnego, jeżeli nie wykonuje swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych.

2. Dłużnika będącego osobą prawną albo jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, uważa się za niewypłacalnego także wtedy, gdy jego zobowiązania przekroczą wartość jego majątku, nawet wówczas, gdy na bieżąco te zobowiązania wykonuje”.

Sąd może oddalić wniosek o ogłoszenie upadłości, jeżeli opóźnienie w wykonaniu zobowiązań nie przekracza trzech miesięcy, a suma niewykonanych zobowiązań nie przekracza 10% wartości bilansowej przedsiębiorstwa dłużnika.

Zgodnie z art. 13 Prawa upadłościowego:

„1. Sąd oddali wniosek o ogłoszenie upadłości, jeżeli majątek niewypłacalnego dłużnika nie wystarcza na zaspokojenie kosztów postępowania.

2. Sąd może oddalić wniosek o ogłoszenie upadłości w razie stwierdzenia, że majątek dłużnika jest obciążony hipoteką, zastawem, zastawem rejestrowym, zastawem skarbowym lub hipoteką morską w takim stopniu, że pozostały jego majątek nie wystarcza na zaspokojenie kosztów postępowania.

3. Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się, gdy zostanie uprawdopodobnione, że obciążenia majątku dłużnika są bezskuteczne według przepisów ustawy albo gdy dokonane zostały w celu pokrzywdzenia wierzycieli, jak również gdy zostanie uprawdopodobnione, że dłużnik dokonał innych czynności prawnych bezskutecznych według przepisów ustawy, którymi wyzbył się majątku wystarczającego na zaspokojenie kosztów postępowania”.

Natomiast stosownie do art. 21 Prawa upadłościowego:

„1. Dłużnik jest obowiązany, nie później niż w terminie dwóch tygodni od dnia, w którym wystąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości, zgłosić w sądzie wniosek o ogłoszenie upadłości.

2. Jeżeli dłużnikiem jest osoba prawna albo inna jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, obowiązek, o którym mowa w ust. 1, spoczywa na każdym, kto ma prawo go reprezentować sam lub łącznie z innymi osobami.

3. Osoby, o których mowa w ust. 1 i 2, ponoszą odpowiedzialność za szkodę wyrządzoną wskutek niezłożenia wniosku w terminie określonym w ust. 1.

4. We wniosku o ogłoszenie upadłości dłużnik, do którego nie ma zastosowania art. 492 ust. 3, może wnosić także o zezwolenie na wszczęcie postępowania naprawczego, jeżeli opóźnienie w wykonaniu zobowiązań nie ma charakteru trwałego, a suma niewykonanych zobowiązań nie przekracza 10% wartości bilansowej przedsiębiorstwa dłużnika”.

Jak wspomniano, dłużnik będący osobą fizyczną jest zobowiązany do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości.

Zgodnie z ust. 2 omawianego artykułu, w przypadku gdy dłużnikiem jest osoba prawna albo jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, do złożenia wniosku w imieniu tych podmiotów zobowiązane są osoby uprawnione do samodzielnej bądź łącznej reprezentacji tego podmiotu. W tym zakresie bez wątpienia mieszczą się członkowie zarządu spółek, a także likwidatorzy, w przypadku gdy prowadzone jest postępowanie likwidacyjne.

Należy zaznaczyć, iż obowiązek złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości powstaje, gdy zostanie spełniona jedna z przesłanek przewidzianych w art. 10 i 11. Dopełnienie tego obowiązku powinno nastąpić w terminie 14 dni od dnia zaistnienia powyższych przesłanek, tj. od dnia zaprzestania wykonywania wymagalnych zobowiązań lub od dnia, w którym wartość długów przekroczyła wartość majątku dłużnika.

Trzeba też wskazać, że zgodnie z tezą zawartą w wyroku Sądu Najwyższego z 24 września 2008 r. (II CSK 142/2008, Lexis.pl nr 2134324) – właściwy czas do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości jest przesłanką obiektywną, ustalaną w oparciu o okoliczności faktyczne każdej sprawy. Dla jego określenia nie ma znaczenia subiektywne przekonanie członków zarządu.

Przepis art. 299 § 2 K.s.h. (będący podstawą odpowiedzialności członków zarządu) przewiduje domniemanie winy członka zarządu w niezgłoszeniu wniosku o upadłość we właściwym czasie ze względu na to, że członkom zarządu powinien być znany na bieżąco stan finansowy spółki, a co za tym idzie, możliwości zaspokojenia długów.

Należy podkreślić, że złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości musi być skuteczne, to znaczy sąd nie może go skutecznie (prawomocnie) zwrócić. Zwrócony wniosek nie wywołuje bowiem żadnych skutków i jest traktowany w sensie formalnoprawnym tak, jakby nigdy nie był wniesiony.

Za zgłoszenie we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości należy uznać sytuację, gdy zgłaszając wniosek członek zarządu uczynił ze swej strony wszystko, by nie dopuścić do zniweczenia celu postępowania upadłościowego poprzez stworzenie sytuacji, w której niektórzy wierzyciele są zaspakajani kosztem innych. Oznacza to, że przesłanka ta jest spełniona w szczególności, gdy członek zarządu, który po objęciu swej funkcji i ustaleniu, że stan interesów spółki uzasadnia zgłoszenie wniosku o upadłość lub otwarcie postępowania układowego, jak i że czynność taka nie została dokonana, niezwłocznie złoży odpowiedni wniosek. Z obowiązku tego nie zwalnia sama w sobie okoliczność, że przesłanki zgłoszenia wniosku o upadłość powstały przed objęciem przez daną osobę funkcji członka zarządu.

Z faktu, że ustawodawca określił dwutygodniowy termin do wypełnienia obowiązku zgłoszenia wniosku o upadłość nie wynika, że po bezskutecznym upływie tego terminu wygasa obowiązek zgłoszenia wniosku o upadłość. Także po upływie tego terminu, w każdym następnym dniu istnienia podstawy do ogłoszenia upadłości, dłużnik ma nadal obowiązek zgłoszenia wniosku.

Jeżeli kolejna osoba zobowiązana z mocy ustawy tego nie uczyni w ciągu dwóch tygodni od dnia, gdy dowiedziała się o istnieniu podstaw ogłoszenia upadłości, może ponieść odpowiedzialność odszkodowawczą przewidzianą w art. 21 ust. 3 Prawa upadłościowego, jak również sąd może wydać w stosunku do niej orzeczenie, o którym mowa w art. 373 ust. 1 pkt 1 Prawa upadłościowego (pozbawienie prawa prowadzenia działalności).

W art. 21 ust. 3 ustawodawca przewidział sankcję odszkodowawczą za niedopełnienie obowiązku wynikającego z ust. 1 i 2 powyższego artykułu. Zakres podmiotowy tej regulacji obejmuje po stronie biernej dłużnika i jego reprezentantów, po stronie czynnej zaś wszystkich, którym wskutek naruszenia tej normy została wyrządzona szkoda, a zatem nie tylko wierzycieli, ale także ewentualnie stanowi podstawę roszczenia zarówno przeciwko reprezentantom dłużnika, skierowanym przez samego dłużnika, jak i jego udziałowców i akcjonariuszy.

Zasadnicze znaczenie ma jednak odpowiedzialność wobec wierzycieli i zakres tej odpowiedzialności. W związku z faktem, iż osoby odpowiedzialne za złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości odpowiadają całym swoim majątkiem za szkodę spowodowaną niedotrzymaniem dwutygodniowego terminu, należy uznać, iż jest to pełna odpowiedzialność osobista. Odpowiedzialność na zasadzie winy, jako ogólna reguła unormowana w art. 415 K.c., ma zastosowanie także do odpowiedzialności wynikającej z art. 21 ust. 3 Prawa upadłościowego.

Należy zaznaczyć, iż odpowiedzialność za szkodę będzie ponosić jedynie osoba zobowiązana do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości, a nie osoba uprawniona do dokonania takiej czynności. W związku z tym wspólnicy spółki jawnej, którzy są pozbawieni prawa reprezentowania spółki czy to przez umowę spółki, czy też przez orzeczenie sądu, mają jedynie uprawnienie do złożenia przedmiotowego wniosku, nie zaś obowiązek, a w konsekwencji nie ponoszą odpowiedzialności przewidzianej w art. 21 ust. 3.

W przypadku dochodzenia odszkodowania za niewywiązanie się z obowiązku wynikającego z art. 21 ust. 3 poszkodowany zobowiązany jest do wykazania (oprócz winy i związku przyczynowego) szkody, jaka powstała w jego majątku.

W tym miejscu należy przypomnieć orzeczenie Sądu Najwyższego z 9 września 1938 r. (C I 213/38, LexisNexis nr 302814, Zb.Orz. 1939, nr IV, poz. 188), w którym sąd stwierdził, iż wynagrodzenia szkody, wyrządzonej wierzycielowi przez niewykonanie obowiązku zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości, może […] domagać się każdy wierzyciel, jeżeli wykaże, że przez zaniechanie wniosku o ogłoszenie upadłości zmniejszył się majątek masy upadłości i wskutek tego wierzyciele przy podziale funduszów masy bądź nic nie otrzymali, bądź otrzymali mniej, niżby na nich przypadało, gdyby wniosek był zgłoszony w czasie właściwym, i że od dłużnika nic nie można uzyskać.

Jak orzekł Sąd Apelacyjny w Warszawie w wyroku z 27 listopada 2007 r. (VI ACa 884/2007, Lexis.pl nr 1733691) – szkoda, której wyrównania może się domagać od zarządu wierzyciel spółki w razie jej bankructwa, obejmuje tylko straty spowodowane spóźnionym zgłoszeniem upadłości. Inaczej mówiąc, nie wszystko, co wierzycielowi należało się od spółki, jest stratą, za którą odpowiada zarząd.

Zgodnie z art. 299 Kodeksu spółek handlowych – członek zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością odpowiada za jej długi, jeśli nie złożył w terminie wniosku o ogłoszenie upadłości. To znaczy w ciągu dwóch tygodni od zaistnienia przesłanek, czyli niewypłacalności spółki.

Rozmiarem szkody (w rozumieniu art. 299 K.s.h.) będzie różnica pomiędzy tym, co wierzyciel mógł w wyniku wszczęcia postępowania upadłościowego uzyskać – w przypadku terminowego zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości, a rzeczywistym stopniem zaspokojenia roszczeń. Członek zarządu może powoływać się skutecznie na przesłankę opisaną w § 2 art. 299 K.s.h., jeżeli wykaże, że stopień zaspokojenia wierzyciela byłby identyczny także w sytuacji zgłoszenia we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości (tak też wyrok SA w Gdańsku z 22 marca 2013 r., V ACa 69/2013, Lexis.pl nr 7375544).

Pozew o odszkodowanie na postawie art. 21 ust. 3 nie należy do kognicji sądów upadłościowych. Są one rozpoznawane w postępowaniu procesowym na zasadach dotyczących właściwości miejscowej i rzeczowej wynikającej z Kodeksu postępowania cywilnego.

Z powyższego wynika, że obowiązek zgłoszenia upadłości spółki w terminie dwutygodniowym nie ma znaczenia dla ewentualnego żądania spłat przez wspólników (nie członków zarządu). Nie mogłoby tak być, ponieważ stan niewypłacalności jest często stanem trudno uchwytnym, a ponadto są to dwie odrębne od siebie instytucje, uregulowane w odrębnych aktach prawnych.

Reasumując, członkowie zarządu będący jednocześnie udziałowcami w spółce z o.o. mogą wnosić o dopłaty, jednak muszą to być dopłaty przewidziane w umowie spółki, a ich konkretyzacja przewidziana w uchwale wspólników oraz muszą dotyczyć wszystkich udziałowców w jednakowej mierze.

Jeżeli chcesz wiedzieć więcej na ten temat – kliknij tutaj >>

Jeżeli chcesz wiedzieć więcej na ten temat – kliknij tutaj >>


Indywidualne Porady Prawne specjalistów

Masz problem ze spółką z o.o.? Opisz swój problem i zadaj pytania.
(zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje)
Porad przez Internet udzielają
prawnicy z dużym doświadczeniem:
Prawnicy
wizytówka Zadaj pytanie »
{* .script("js/zaczekaj.js") *}